Αφυπνισμένος ο νέος χρόνος

Υπάρχει το χθες...

Διονύσης Τσακνής: «Για εκείνους που ισχυρίζονται πως οι ιδεολογίες έχουν τελειώσει, ο κ. Τσακνής σημειώνει ότι απλά βολεύονται με αυτήν την άποψη. ''Προφανώς αυτό δεν ισχύει. Απλώς κάποιους τους βολεύει αυτή η άποψη για ευνόητους λόγους. Στο βαθμό που υπάρχει η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει και η ιδεολογία της εργατικής τάξης. Οποιοι διακηρύσσουν ότι έχουν τελειώσει οι ιδεολογίες ουσιαστικά επιδιώκουν να μην υπάρχει η ιδεολογία της εργατικής τάξης. Δε θα τους κάνουμε λοιπόν αυτήν τη χάρη'', λέει. »

και υπάρχει και το αύριο.

Αν είχατε το φωτόσπαθο, τι θα κάνατε;

Βασίλης Μαυρογεωργίου: « Θα ’θελα πάρα πολύ να βομβαρδίσω τη Βουλή. Μου φάνηκε απίστευτο που ακόμα κι όταν κάηκαν οι άνθρωποι στη Marfin στη Βουλή έγινε το γνωστό πολιτικό παιχνίδι ''ψάχνουμε πώς να χειριστούμε ένα γεγονός''. Το Κοινοβούλιο είναι ένας άλλος κυβερνοχώρος και οι πολιτικοί δεν πατούν πολύ καλά στα πόδια τους, ούτε βλέπουν τι συμβαίνει γύρω τους. Κάθε γεγονός μεταφράζεται σε πολιτικό όφελος. Δηλαδή σκοτώνονται δέκα άνθρωποι; Σκέφτονται ποιος θα πάρει ψήφους απ’ αυτό. Απολύονται 1.000 άτομα; Σκέφτονται χαιρέκακα σε ποιον θα πέσει η πολιτική ευθύνη. Η πυροσβεστική σβήνει γρήγορα τη φωτιά; Σκέφτονται ότι η κυβέρνηση θα εξασφαλίσει ψήφους».

Για την Σ. και τις απορίες της

Κάπως έτσι ρε, ξεκίνησαν όλα..

Απόσπασμα από συνέντευξη της Κικής Δημουλά: 

«Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο. Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από εμένα. Αυτό βέβαια ήταν πολύ αφελές από τη μεριά μου, αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί με είχε σε μια μόνιμη ταραχή, σε μια διαρκή διαμαρτυρία και σ’ ένα πολύ γόνιμο παράπονο… Από την άλλη, είχα μια ευγένεια η οποία με κατέστρεψε απολύτως! Εμπόδισε δηλαδή τη ζωή μου να πάρει το δρόμο της. Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω, με το αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα, ότι θα πείραζα, ότι θ’ αναστάτωνα των άλλων τη ζωή. Αυτό ήταν μία ήττα. Καθαρή ήττα».

Υποκρισία στοπ. (Kevin Carter)

Τον Μάρτιο του 1993, ο φωτορεπόρτερ Kevin Carter ταξίδεψε στο νότιο Σουδάν κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου.

Στοπ.

Συγκλονισμένος από τις εικόνες φτώχειας, άρχισε να προετοιμάζει ένα ρεπορτάζ για τα θύματα της πείνας.

Στοπ.

Κατά τη διάρκεια του ρεπορτάζ, σε ένα μικρό χωριό, λίγα μέτρα πριν το τοπικό κέντρο σίτισης της UNICEF, αντίκρισε ένα μικρό κορίτσι, αποστεωμένο από την πείνα να προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του.

Στοπ.

Ετοιμοθάνατο και γυμνό σερνόταν, όταν ένα αρπακτικό πουλί προσγειώθηκε λίγο πιο πίσω του.

Στοπ.

Ο Carter απαθανάτισε τη στιγμή.

Στοπ.

Μετά τη δημοσίευση, ο κόσμος ρωτούσε για το κορίτσι. Κανείς δε γνώριζε τι απέγινε, ούτε ο ίδιος ο Carter, που απομακρύνθηκε αμέσως μόλις τράβηξε τη φωτογραφία. Ξέρανε μόνο ότι κατάφερε να φτάσει μέχρι τον σταθμό.

Στοπ.

Ο ίδιος, παραδέχτηκε ότι περίμενε ακίνητος επί είκοσι λεπτά, μέχρι να πετύχει «την καλύτερη πόζα».

Στοπ.

14 μήνες μετά παρέλαβε το Βραβείο Πούλιτζερ.

Στοπ.

Αρκετοί συνάδελφοί του επέκριναν τη βράβευσή του και έθεσαν πολλά και σοβαρά ερωτήματα για την επαγγελματική του ηθική. «Αλήθεια, γιατί δεν είχε βοηθήσει εκείνο το παιδάκι»;

Στοπ.

«Το να κοιτώ το παιδί και να το φωτογραφίζω, με κάνει ακόμη ένα, πιο σύγχρονο, όρνιο», δήλωσε ο Carter.

Στοπ.

Στις 27 Ιουλίου 1994, δύο μήνες μετά, αυτοκτόνησε. Στα 33 του χρόνια άφησε πίσω την 7χρονη κόρη του.

Στοπ.

Στο τελευταίο του σημείωμα έγραψε: «Χωρίς λεφτά για τηλέφωνο, για το νοίκι μου, για να υποστηρίξω το παιδί μου, για να ξεπληρώσω τα χρέη μου. Χρήματα. Χρήματα. Χρήματα. Μα πάνω απ’ όλα, οι εφιάλτες από τις ζωντανές θύμησες από δολοφονίες, και πτώματα. Και θυμός πολύς. Και πόνος ανείπωτος, για παιδιά που πεινάνε, για τρελούς, συχνά και αστυνομικούς, που πατάνε τη σκανδάλη. Δεν αντέχω άλλο. Φεύγω».

Στοπ. Υποκρισία στοπ από όλους τους ηθικολόγους. Στην αίθουσα του Πανεπιστημίου ακούστηκε μια φράση που θα μείνει στην ιστορία (μου). «Κανείς δεν είπε ότι οι εικόνες θα αλλάξουν τον κόσμο, αλλά το ίδιο είχαμε βιαστεί να πούμε και για τα λόγια. Δεν υπάρχουν πολλοί τρόποι, λίγους μόνο έχουμε για να αναπαραστήσουμε το πιο οριακό γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία, τη συστηματική εξόντωση του ενός από τον άλλο.

Ας το βάλουμε καλά στο μυαλό μας. Η σιωπή δεν παράγει τίποτα».

Βιογραφικά στοιχεία φωτορεπόρτερ: http://culture.ana-mpa.gr/printarticle.php?id=3899.

Α- τέχνως.

Από τη συνέντευξη του Λουκιανού Κηλαηδόνη στο «Βήμαmen», 01.05.2010 (Δέσποινα Λαδή):

«Ονειρεύομαι έναν κόσμο που δεν θα χρειάζεται καθόλου την τέχνη. Οσοι ασχολούνται με τη τέχνη είναι συνήθως άνθρωποι πληγωμένοι, που θέλουν να καλύψουν μια έλλειψη. Αλλά η τέχνη δεν είναι και δεν πρέπει να είναι δεκανίκι. Τα ωραιότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή είναι κατα πιο απλά: ένα ποτήρι κρύο νερό, ένας σύντροφος, ένα ηλιοβασίλεμα».