Θα το λέω.

Ίσως να μην πρέπει να ξεκινώ τα κείμενά μου με αυτή τη διαπίστωση (που αρχίζει να γίνεται κατάσταση), αλλά έχω πολύ καιρό να νιώσω ακατανίκητα την ανάγκη να γράψω. Νομίζω ότι φταίνε οι καιροί. Θυμάμαι παλιότερα, τότε που μπορούσα να κάνω όνειρα με συνοχή, πώς παρατηρούσα τα πάντα γύρω μου και έστηνα μικρές ιστορίες που τα συνέδεαν και τους έδιναν λίγο από το νόημα μου. Τώρα, αδυνατώ κι αυτό μου λείπει.

Είναι λίγες οι στιγμές που κινητοποιούν το βλέμμα μου να αρπάξει από τα μαλλιά τα ερεθίσματα. Στη συναυλία της Νατάσσας, με διαπέρασε εκείνος ο ηλεκτρισμός και πάλι. Αυτή την φορά, ήταν πολιτικός. Ήταν η κραυγή του «πάντα ό, τι σκεφτώ, θα το λέω». Ήταν ο φόβος ως μορφή του χειρότερου φασισμού. Ήταν ολόκληρο το κλίμα της ελεύθερης διατύπωσης μιας άποψης που δυσαρεστεί όσους δεν έχουν μάθει να σέβονται το διαφορετικό.

Με επηρέασαν και τα μάτια εκείνου του κοριτσιού που έτρεξε να πλύνει τα τζάμια του αυτοκινήτου. Μάτια με μια μόνιμη υγρασία σε ένα κεφάλι με μια μόνιμη κλίση στο πλάι, σαν από φόβο (και από φασισμό). Χαμογέλασε όταν πήρε στα χέρια της το τσιμπιδάκι, αλλά συγκρατημένα. Αισθάνθηκε ευτυχισμένη με το σταγονόμετρο. Ζει με το ίδιο σταγονόμετρο, που άλλοι μετρούν το δόσιμό τους αποκλειστικά προς Έλληνες, λες και είναι αγάπη να συλλέγεις αίμα με κριτήρια. 

Σπαταλημένο παρόν είναι.

Φωτογραφία: Teo Karanikas

Δεν είμαι μόνο.

«Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις, αυτός που ξέρεις

δεν είμαι μόνο αυτός που θα 'πρεπε να μάθεις.

Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου κάπου τη χρωστάω,

αν σ' αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου

σ' αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι,

αν σου μιλήσει μια λέξη μου

σου μιλάνε εκατομμύρια άνθρωποι.

Θ' αναγνωρίσεις τ' άλλα κορμιά που πλάθουν το δικό μου»;

Τέλος του καλοκαιριού, Τίτος Πατρίκιος

Καλή χρονιά.

Χωρίς

λάθος

στάσεις.

Οχι μαζί. Νατάσσα Μποφίλιου. Θεσσαλονίκη.

Αρκετά. Για να πονάει τόσο.

Αν καταφέρω και αγαπήσω έναν άνθρωπο, - γιατί στη δική μου περίπτωση, για κατόρθωμα πρόκειται - αυτοδεσμεύομαι να τον υπερασπίζομαι για πάντα. Να παραβλέπω τις προσδοκίες που δεν μου έχει τελικά επαληθεύσει και να συνεχίζω απρόσκοπτα να τον αγαπώ. Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει με χιλιάδες άλλα πράγματα, από ιδέες μέχρι μουσικές. Μέχρι τραγούδια που έχω συνδέσει με κομμάτια μου, με συναισθήματά μου. Δεν με ενδιαφέρει πώς μπορεί να κρίνονται ή να αξιολογούνται στη γλώσσα των μουσικών. Δεν είμαι σε θέση να τα αντιμετωπίσω αντικειμενικά. Μου αρκεί που στην κάθε τους αναπαραγωγή, εγώ ξεσπάω τόσο έντονα και τόσο εσωτερικά.

Την πρεμιέρα της Νατάσσας Μποφίλιου στο «Gaia» την περίμενα από τον Μάρτιο. Την περίμενα οκτώ μήνες. Θα άκουγα για τρίτη φορά ζωντανά εκείνο το τραγούδι που ενοχλητικά μου υπενθυμίζει πως, τόσους μήνες αργότερα, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Θα άκουγα κι εκείνο το τραγούδι - «άλλοθι»,  ακόμα κι αυτό που καθρεφτίζεται στα βλέμματα όσων ανθρώπων τυχαίνει να παρατηρώ καθημερινά.

Την περίμενα, λοιπόν, και δεν ήταν έτσι όπως την περίμενα. Ούτε η πρεμιέρα, ούτε η Νατάσσα. Ο κόσμος δεν συντονίστηκε μαζί της. Εκείνη μου φάνηκε πως είχε περισσότερη αγωνία από όση θα έπρεπε. Η έναρξη του προγράμματος δε θύμιζε τίποτα από τα πρώτα λεπτά παλαιότερων εμφανίσεών της. Θα ταίριαζε περισσότερο σε μια άπειρη ερμηνεύτρια που αποφασίζει για πρώτη φορά να κρατήσει στις δικές της πλάτες ένα ολόκληρο live. Ο κόσμος μιλούσε, γελούσε, έστελνε μηνύματα, φλέρταρε. Εκείνα τα κομμάτια που συνοδεύονται από ποτάμια πάθους και ψυχής δεν παρέσυραν πολλούς, όπως συνηθίζουν συχνά να κάνουν. Κι έτσι, μια παράσταση που έχει γεννηθεί για να αγγίζει, θάφτηκε κάτω από τις φωνές της Αμαλίας στη σερβιτόρα.

Ανάμεσα στους καπνούς των τσιγάρων και τις διαρκείς εκκλήσεις των θαμώνων για αλκοόλ, καταφέρα να βρω την ουσία της βραδιάς. Ηταν εκεί που η φωνή της μπλέχτηκε σε τραγούδια της Μοσχολιού, της Αλεξίου και της Αρβανιτάκη. Μερικά συνεχόμενα λεπτά καθαρό συναίσθημα. Πάγωσε ο κόσμος γύρω και έκαιγαν τα λόγια που άκουγες. Οι παραδοχές και οι αναθεωρήσεις που έρχονται μέσα από τα τραγούδια σου κλέβουν χρόνια από τη ζωή σου. Και πονάει ό, τι πόνεσε. Ακόμη πιο πολύ. Και μπορείς να δεις τα πράγματα αποστασιοποιημένα από τη λογική κι αυτό σου φτάνει. Αυτό μου έφτασε, μου περίσσεψε. Για αυτές τις λάμψεις του μη κανονικού «εγώ» μου αγαπάω ορισμένα τραγούδια. Και ορισμένους ανθρώπους.

Κι ας μην μπορώ να τους το δείξω.

Νατάσσα Μποφίλιου: «Δε θέλω ν' αρέσω σ' όλους»

free press «Διαδρομές», 02.12.2010.

συνέντευξη στην Κική Μουστακίδου, kmoustakidou@gmail.com

Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρες σελίδες. Αναλύσεις επί αναλύσεων για το τι σημαίνει μια παράσταση με τη Νατάσσα Μποφίλιου πάνω στη σκηνή. Δε θα το κάνω. Θ’ αρκεστώ σε όσα κουβέντιασα μαζί της και θ’ αφήσω τον καθένα σας να το διαπιστώσει μόνος του, ακούγοντάς την στο «Γαία» live, όπου ξεκινά εμφανίσεις από τις 4 του Δεκέμβρη.

Τελικά η τσιγγάνα που διάβασε το χέρι σου έξω από το πανεπιστήμιο είχε δίκιο; Ολη την υπόλοιπη ζωή σου την φαντάζεσαι πια μπροστά σ’ ένα μικρόφωνο;

Η αλήθεια είναι πως ναι. Απλά, για να συμβεί αυτό, πρέπει να είναι σύμφωνα με τους δικούς μου όρους. Δεν έχω σκοπό να κάνω εκπτώσεις, γιατί για μένα η μουσική είναι διασκέδαση της ψυχής μου, μια αυθόρμητη συνθήκη. Οσο για το περιστατικό αυτό, όντως συνέβη. Την πρώτη μου μέρα στη σχολή, στο Πολιτικό τμήμα της Νομικής στην Αθήνα, μου είπε μία γυναίκα τη μοίρα μου, ότι δηλαδή έβλεπε όλη τη μετέπειτα ζωή μου μπροστά σ’ ένα μικρόφωνο. Εχω και μάρτυρα γι’ αυτό!

Πώς έγινε η μετάβαση από τις Πολιτικές Επιστήμες στο τραγούδι και ποιοι άνθρωποι συνέβαλαν σ’ αυτήν;

Για τη σχέση μου με τη μουσική και το πιάνο ευθύνεται ο πατέρας μου, που είναι ερασιτέχνης μουσικός και τραγουδιστής. Για το γεγονός ότι αυτό κατέληξε να είναι το επάγγελμά μου αφορμή υπήρξε ο Κώστας Τσίρκας, συνθέτης του πρώτου μου δίσκου και κολλητός μου φίλος. Μου είχε κάνει πρόταση να τραγουδήσω στο demo που είχε ετοιμάσει για τη δεύτερη ακρόαση της Μικρής Άρκτου, που διοργάνωνε ο Παρασκευάς Καρασούλος. Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.

Η συνέχεια της συνέντευξης εδώ.

Νατάσσα Μποφίλιου. Από 4 Δεκεμβρίου. Στο Γαία Live.

Στις 4 Δεκεμβρίου, τα βήματά μου θα με βγάλουν εκεί

  κι αυτό ελπίζω να επαναληφθεί.

«...το πρόβλημά μου η Υπερβολή μου».

Ολα τα ωραία έχουν κι ένα τέλος. Τα άσχημα πολλές αρχές. Ποτέ αντίστροφα. Ποτέ. Ποτέ. Ποτέ. Οσες κι αν είναι οι παρακλήσεις σου. Πέρασε ένας χρόνος και μισός, που περισσότερο αγαπώ παρά μισώ. Το μίσος ξεκίνησε να με κατατρώει όταν ξεκίνησαν και εκείνοι να μου ξεριζώνουν τα «κομμάτια» μου. Τους ανθρώπους μου, τις ελπίδες μου, τις προοπτικές μου, τους λόγους ύπαρξης του καθηλωμένου ειδώλου μου σε μια φθηνή καρέκλα. Πονάει το τέλος όταν συντελείται μέσα σου. Οταν σχηματοποιείται μέσα σου και το μόνο που μένει είναι να βρεις τον τρόπο να το σχηματοποιήσεις και έξω από σένα.

Λυπόμουν τα μάτια των ανθρώπων που δεν πίστευαν σε αυτό που έκανα. Μου έφτανε που πίστευα εγώ. Τώρα δεν πιστεύω ούτε σε εμένα ούτε σε αυτό που εξακολουθώ - με τόση αποτυχία - να κάνω. Οι εξωγενείς παράγοντες κατέστρεψαν το παλάτι που είχα χτίσει σε μια χρυσή άμμο. Είναι φορές που θέλω να τους φτύσω στην πλάτη. Είναι η πλάτη τους που βλέπω. Από επιλογή ή από την εξάντληση που δεν μου επιτρέπει να τους αντιμετωπίσω πρόσωπο με πρόσωπο. Για να ακριβολογώ, που δεν μου επιτρέπει να με αντιμετωπίσω.

Περιμένω. Είναι ανάγκη να ξανάρθεις.

Κοίτα. Αυτοί.

 «Κοίτα εγώ/ αν μου επιτρέπεις/ δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις/ κι είναι φορές που αναρωτιέμαι/ πώς καταφέρνω και κρατιέμαι». Το λεωφορείο στρίβει δεξιά. Στο φανάρι του Βαρδάρη, ένας άντρας περιμένει τη σειρά του, να ανάψει ένας πράσινος κύκλος για να διατρέξει τη δική του ευθεία. Τα πόδια του τον κρατούν μετά βίας. Είναι και τα δυο τους δύσμορφα και αδύναμα, σχεδόν ατροφικά. Είναι σαν να τον βαστά όρθιο ένα αόρατο, προσωπικό του στήριγμα. Το φανάρι ανάβει πράσινο, ο άντρας περνά και έπειτα στέκεται στο απέναντι πεζοδρόμιο για ώρα. Περιμένει να δει αναμμένο ακόμη ένα πράσινο φως, πιο φωτεινό και ελπιδοφόρο από εκείνο του φαναριού αλλά τα χρώματα στη ζωή του έχουν πια τεθεί εκτός λειτουργίας.

«Κοίτα εγώ/ αν θες να ξέρεις/ είμαι όλα αυτά που αναφέρεις/ μόνο που κάπου κατά βάθος/ όποιος με ξέρει κάνει λάθος». Το λεωφορείο συνεχίζει την πορεία του προς τα δυτικά. Μια καμμένη από τον ήλιο φιγούρα κάθεται οκλαδόν στην άσφαλτο, ανάμεσα σε παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Τα μάτια του γυαλίζουν κι έχουν την λάμψη της τρέλας που δεν γιατρεύεται πια. Χαμογελά σε ανθρώπους σκυθρωπούς, πνιγμένους μέσα σε προβλήματα μικρά. Στο λαιμό του έχει περασμένες χάντρες πολύχρωμες, τις στροβιλίζει στα δάχτυλα του και δείχνει χαρούμενος σαν από παιδί. Σαν να γνωρίζει κάτι που οι άλλοι αγνοούν. Ή σαν να θυμάται κάτι που οι άλλοι επιμένουν να αφήνουν ξεχασμένο.

«Του το κρατάω αυτού του κόσμου/ που δεν μ’ ανήκει ο εαυτός μου/ γι’ αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω/ είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω». Δυτικά και πάλι, στην γκρίζα πλευρά της πόλης. Εξω από το ψυχιατρείο, ζωές εξαρτημένες από τον θάνατο προσποιούνται την απεξάρτησή τους. Συζητούν μεταξύ τους αποστεωμένα και καπνίζουν. Φωνάζουν, βρίζουν κι άλλες πάλι φορές ηρεμούν ανησυχητικά. Κάπου εκεί, σε παύσεις, σε σκέψεις που για δευτερόλεπτα χωρούν στο μυαλό τους, αφήνουν το θυμό στην άκρη και παλεύουν να πάρουν πίσω αυτό που έχασαν. Τον εαυτό τους στα για λίγο αποφασισμένα χέρια τους.

Ατιτλο.

Φοβάμαι μια σκιά που μπορεί να παραμονεύει σε κάθε στενό σοκάκι έτοιμη να με κεραυνοβολήσει. Μια σκιά που με χρησιμοποίησε για να αγαπήσει έστω και λίγο τον εαυτό της. Μια σκιά που δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να καταλάβει την ανάγκη να βγάζω τα σωθικά μου με μελάνι. Μια σκιά που δεν ονειρεύτηκε ποτέ να πάψει να είναι σκιά και να γίνει ένα με τη μορφή που αναπαριστούσε στο γρασίδι. Θα φύγω μακριά απο τη σκιά κι ας ξέρω πως όσο και να τρέξω, εκείνη θα με ακολουθεί. Μέσα στη βαλίτσα μου θα κρατώ όσα έμαθα κοντά της και άλλα τόσα, πολύ ουσιαστικότερα, που έμαθα τον λίγο καιρό μακριά της. Από τη βαλίτσα μου θα κρέμονται κορδέλες μεταξένιες, θα δένω τα μάτια μου με τούτες στη θέα όσων/όποιων προσπαθούν να με πείσουν πως «δεν μ' ανήκει ο εαυτός μου». Θα έχω σφραγίσει μέσα της και όλα εκείνα τα μουσικά κομμάτια που μιλούν στη ψυχή μου, τραγουδώντας τη ψυχή μου. Δεν θα απαρνηθώ ποτέ την Επιφάνειά μου, θα είμαι μαζί της πάντοτε κτητική.

«Σ' αγαπώ αρκετά
για να σ' αφήσω μόνο σου
αρκετά για να πονάει τόσο
Σ' αγαπώ αρκετά
ίσα να βρεις το δρόμο σου
λίγο πριν σε πληγώσω

Ήμουν εντάξει μέχρι χτες
με τις πληγές μου ανοιχτές
χαρά να τρέχουνε
Κι ήρθαν δυο βλέμματα βαριά
και πέσαν πάνω μου σκουριά
για να μ' ελέγχουνε

Μ' έπιασε κάτι να σ' το πω
και σου 'πα πάλι
μικρό το ψέμα μου
Συγγνώμη για την προσβολή
μα εγώ δεν είμαι για πολύ
το 'χω στο αίμα μου

Ήμουν εντάξει μέχρι χθες
ήξερα τι είναι αυτό που θες
κι ήταν στο χέρι μου
Δε σ' αφορά προσωπικά
είναι που εμένα τελικά
το 'χει τ' αστέρι μου».

«Το αστέρι μου», Νατάσσα Μποφίλιου, Θέμης Καραμουρατίδης, Γεράσιμος Ευαγγελάτος. Δίσκος: Εισιτήρια διπλά.

* Μπες και μάθε να αγαπάς

Για τα καράβια που αράζουν στο Θερμαϊκό, ο καθένας έχει να διηγηθεί και από μια ιστορία. Αλλοι χτυπούν υπερωρίες στα ξύλινα καταστρώματα με ένα και δύο και τρία και τέσσερα ποτά αγκαλιά. Αλλοι τα έχουν συνδέσει απλώς με την ανάγκη τους για διέξοδο από το τσιμέντο της πόλης. Με κάθε τρόπο, η εικόνα τους θα χαρακτηρίζει πάντοτε την καλοκαιρινή Θεσσαλονίκη.

«Ραντεβού στο Αγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μην αργήσεις». Δεν θα αργήσω, λες. Ελα όμως που το κάνεις. Γιατί λίγο πριν φτάσεις μπροστά στην είσοδο του αγαπημένου σου, απολαμβάνεις να κοιτάζεις τα υπόλοιπα να πλέουν στα ομολογουμένως όχι και τόσο γαλανά αλλά αγαπημένα νερά του Θερμαϊκού. Τα τέσσερα καραβάκια περιμένουν στωικά κόσμο να τα επισκεφτεί και να απολαύσει ένα γύρο στον κόλπο μιας πόλης που ωθεί συχνά τους κατοίκους της να αποδράσουν έστω και για λίγα λεπτά από κοντά της.

«Αργησες τελικά. Δεν πειράζει, ας αποδράσουμε παρέα». Στέκονται και τα τέσσερα στη σειρά, το ένα σχεδόν δίπλα στο άλλο. Ο δικός σου ρόλος τελειώνει εκεί που πρέπει να επιλέξεις σε ποιο από όλα θα επιβιβαστείς, σε ποιο θα πιεις την μπύρα ή τον καφέ σου, παρατηρώντας την μεγαλούπολή σου από απόσταση ασφαλείας. Ξέρεις γιατί πολλοί είναι αυτοί που επιλέγουν να αφεθούν στο τιμόνι των καπετάνιων, σε απογευματινές και βραδινές καθημερινές βόλτες; Είναι μάλλον που αυτή η απόδραση είναι πραγματική και αναγκαία. Είναι που βλέπεις από μακριά και αποστασιοποιημένος μια Θεσσαλονίκη, την οποία, με το φως του ήλιου, περπατάς με γοργά βήματα και με το καυσαέριό της σου καίει την ανάσα, σε γεμίζει με άγχος. Τουλάχιστον, πάνω στα καραβάκια οι βρώμικες σταγόνες του Θερμαϊκού μοιάζουν ελάχιστα πιο υποφερτές.

«Πες μου μια ιστορία που θυμάσαι από μια βόλτα σου. Δεν μπορεί, σίγουρα κάτι θα υπάρχει». Ο υπεύθυνος ενός από τα καραβάκια θυμάται μια παρέα νεαρών, ελαφρώς μεθυσμένων που πέρασαν την είσοδο και επέμεναν ότι το καράβι ανήκει στον πειρατή Μπαρμπαρόσα. Μια κοπέλα φέρνει στην μνήμη της κάποιον τύπο που την πλησίασε λέγοντάς της πως έχει κινηματογραφικό βλέμμα. Δεν έμαθε ποτέ το όνομά του, η σύντομη κουβέντα τους στο καράβι είχε επίσης κινηματογραφικό, αιφνίδιο τέλος. Αλλος θυμάται την πρώτη βαρελίσια μπύρα που παρήγγειλε μετά την απόλυσή του, κάνοντας μια βόλτα ελάχιστα μακριά από την πόλη και τις συμπεριφορές που τον πλήγωσαν. Μια μπύρα που κατέβασε συντροφιά με φίλο και συνάδελφο, την πρώτη φορά που αντάλλαξαν ο ένας με τον άλλο φιλοφρονήσεις για τη δουλειά τους από καρδιάς.

«Κι είναι κι ο κόσμος που ανεβαίνει στα καράβια. Υπάρχεις τελικά μόνο όταν συνυπάρχεις». Αν μιλήσεις ειλικρινά, θα παραδεχτείς ότι στον κόσμο που επιλέγει να διασκεδάσει στα καραβάκια είχες καρφώσει ταμπέλες. Ελεγες για περσόνες παρηκμασμένες, που όσο νυχτώνει τόσο περισσότερο κάνουν την παρουσία τους αισθητή. Κι όμως δεν είναι έτσι. Ρίξε μια ματιά στα παπούτσια τους. Θα δεις σταράκια, σκαρπίνια, πέδιλα απλά και άλλα ψηλοτάκουνα μέχρι και αθλητικά που κρύβουν παιδικά δάχτυλα. Ρίξε και ματιά στα μάτια τους, σε κάθε ύψος. Θα δεις την ανάγκη τους για χαλάρωση, μόνο η παρουσία αυτής της ανάγκης γίνεται αισθητή από το απόγευμα μέχρι το πρωί της επόμενης ημέρας.

«Και για το τέλος; Ισως το ραντεβού ανανεώνεται αυτόματα, χωρίς κουβέντα». Κάθε τέλος μιας βόλτας είναι η αρχή της επόμενης. Το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου μένει εκεί να θυμίζει καθημερινά τα ραντεβού και τα καραβάκια αμετακίνητα, μέχρι ο καιρός να πάψει να τους το επιτρέπει. Με τις φωτογραφίες που έβγαλες στην είσοδό τους, αναρωτιέσαι τι θα κάνεις. Συνδύασέ τες με μνήμες και φτιάξε ένα φανταστικό αρχείο αναμνήσεων. Ας είναι μόνο αυτή η κατηγοριοποίηση που θα αφορά τα καραβάκια του Θερμαϊκού.

INFO

Ο τίτλος είναι συνέχεια στίχου του τραγουδιού με τίτλο «Καραβάκια» της Νατάσσας Μποφίλιου. «Κι αν μαθαίνεις την αγάπη/στα ταξίδια που θα πας/ μέσα σ' ένα καραβάκι/ μπες και μάθε ν' αγαπάς». Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος, μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης, από το δίσκο «Μέχρι το τέλος». 

(Διαδρομές, 18.07.2010)

Κοίτα...

«Μια σελίδα λευκή
πώς να φτάσω εκεί
με τι λέξεις;
να 'χα χίλιες φωνές
να ακούς, κι όποια θες
να διαλέξεις

Δυο σελίδες λευκές
σου 'χω κι άλλες να καις
είμαι ανήμπορη, κοίτα..
Δε σε φτάνει καμιά
καραβάκι η μια
και η άλλη σαϊτα».

«Τι κατάλαβαν τι τελικά από μένα»;

Κανονικά θα έπρεπε να είχα περάσει όλο το απόγευμα διαβάζοντας για την εξεταστική. Αντί για αυτό, εγώ άκουγα Νατάσσα Μποφίλιου. Αποφάσισα να ξενυχτήσω για να διαβάσω και πάλι ακούω Νατάσσα Μποφίλιου. Θα ξημερώσει και τα «Κομμένα Φτερά» θα βρίσκονται στην 11.888η επανάληψή τους..Τυχαίο; Δεν νομίζω..

Δεν είναι τυχαίο. Τη φωνή και τη μουσική που την συνόδευε την πρόσεξα πρώτη φορά σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής μου. Στο πρώτο live που την είδα τα πράγματα ήταν ακόμη δυσκολότερα για μένα και στο τρίτο πια είχαν φτάσει στο αποκορύφωμά τους. Δεν με ενδιαφέρει αν κάποιος το θεωρήσει εμμονή, ή χρωματίσει την επιμονή μου στα κομμάτια της με όποιο σκοτεινό τόνο θελήσει. Αν για τους μουσικούς παντογνώστες, το φαινόμενο «Μποφίλιου» είναι αποτέλεσμα ενός καλού promotion ή αν για κάποιους είναι «πολύ κακό για το τίποτα». Για μένα είναι «πολύ καλό για τα πάντα», μιας και το πάντα μου είναι αυτά τα τρία και κάτι άλμπουμ τη δεδομένη χρονική στιγμή. Το σιωπηλό μου ξέσπασμα,  που έτσι και κολλήσει το media player αυτό το ξέσπασμα θα φορτώσει με εκκωφαντικό ήχο και θα σκάσει με κύματα σε μερικά, προς το παρόν, απάνεμα λιμάνια. «Αλλος για την πάρτη τουουουου»...

Τα κομμένα φτερά, Νατάσσα Μποφίλιου

Μικρό παιδί στην πρώτη τάξη
και το θυμάμαι σαν και τώρα
μου είπε η μαμά μου «θα 'σαι εντάξει
κάποτε φτάνει αυτή η ώρα
άσε το χέρι μου και μόνη σου προχώρα
ήρθε η στιγμή κάποιο σπουργίτι να πετάξει».

Το 'ξερα πως ο ουρανός δεν θα με χώραγε εμένα
και χάθηκα μες τα παιδιά, για να μην πάρουν μυρωδιά
πως και τα δυο μου τα φτερά ήταν κομμένα.

Κι ήρθε η καρδιά να με διδάξει
το παραμύθι πώς τελειώνει
μου είπε «μην κλαις, θα είσαι εντάξει
είναι κακό να μένεις μόνη,
ένα σπουργίτι δεν αντέχει τόσο χιόνι
μ' άλλα σπουργίτια μια φωλιά πρέπει να φτιάξει».

Το 'ξερα πως ο ουρανός δεν θα με χώραγε εμένα
κι ήταν η σκέψη μου σωστή
πετάνε φίλοι και γνωστοί
και τους κοιτάζω με τα δυο φτερά κομμένα.

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Κώστας Τσίρκας

«Ασε με να αναμετρηθώ με αυτά που με πονάνε».

Βυθίζομαι...

Οι τοίχοι παγωμένοι

η πρωινή υγρασία

στα βάζα λόγια χθεσινά

ακόμα φρέσκα

Κι η ειρωνεία:

Τ' αγάθια πάντα πιο πολλά
από τα πέταλα

Αφήνω το κρεβάτι

και περπατάω στο νερό

Θεός εν ανεργία

μέχρι να φτάσω στο λουτρό

Βυθίζομαι

Κι έχω ένα μίσος πιο βαθύ απ΄ την αγάπη

κι έχω μια αγάπη πιο μεγάλη απ' το μίσος

Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ τι πιο πολύ

δεν προλαβαίνω να σκεφτώ

με παρασέρνει το νερό

Βυθίζομαι

Λευκό παντού απλωμένο

πραγματική ηρεμία

Απ' το καυτό στο χλιαρό

μετά στο κρύο

Κι η ειρωνεία:

Τα δάκρυα μέσα στο βυθό
δεν έχουν νόημα

Κρατιέμαι απ' τη μορφή σου

κλείνω τα μάτια να σε δω

δε δίνεις παρουσία

μέχρι να φτάσω στο σαλόνι πνίγομαι

Κι έχω ένα μίσος πιο βαθύ απ' την αγάπη

κι έχω μια αγάπη πιο μεγάλη απ' το μίσος

Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ τι πιο πολύ

δεν προλαβαίνω να σκεφτώ

με παρασέρνει το νερό

Βυθίζομαι

Περνάω στο σαλόνι

σε υποδέχομαι

και πνίγομαι

«Το τέλος στο σαλόνι, Νατάσσα Μποφίλιου, 2010» 

Φωτογραφία χαρισμένη από τη Marion Barfs.

Το μουσικό καζάνι που βράζει.

Ολο το βράδυ έψαχνα ένα επίθετο που να ταιριάζει στην Νατάσσα Μποφίλιου. Υστερα έπαψα να ψάχνω γιατί συνειδητοποίησα ότι θα έχανα πολύτιμες στιγμές. Εχει κάτι αυτό το κορίτσι, κάτι που δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη ούτε το «ταγμένο» κοινό της. Είναι η φωνή της που τεντώνει τις φλέβες, το θεατρικό της ταξίδι πάνω στην σκηνή, με τα φώτα στο χρώμα της βιολέτας. Ετσι νανουρίζει το μικρόφωνο στα χέρια της και ξυπνάει όλους εμάς...(Εμένα τουλάχιστον, ναι.)

«Δεν είσαι εσύ γι’ αυτά, τι σε φορτώνω;

εσύ, την ησυχία σου…

το βλέμμα σου στα υπογραμμισμένα

να μη χαθεί εκατοστό.

Παρ’ όλ’ αυτά

παρ’ όλ’ αυτά, σε ευχαριστώ.

Δεν είσαι για μεγάλες περιπέτειες

το σέβομαι…

ένα περίπατο στο κέντρο, το πολύ

καμιά φορά στη θάλασσα, ως εκεί.

Παρ’ όλ’ αυτά

παρ’ όλ’ αυτά, μου είναι αρκετό.

Προσπάθησες να είσαι κάτι άλλο κι ας μην πέτυχε

εγώ είναι σα να γύρισα τον κόσμο,

κι ας μη σε κούνησα όσο θέλω απ’ τη βολή σου

κι αν δε σε κούνησα όσο θέλω απ’ τη βολή σου.

Με τα καράβια που με πήγαινες να δω

με τα καράβια που με πήγαινες να δω

ταξίδευα…

Κι ας είδα τη ζωή στην τηλεόραση

κι ας διάβασα τα πάντα στα βιβλία

κι ας ήμουν και δεν ήμουνα στο πλάι σου

κι ας ήμουν και δεν ήμουνα στο πλάι σου

ταξίδευα…»

«Ευχαριστήριο, Νατάσσα Μποφίλιου, 2009»