Αυτόματη γραφική

Η εποχή μας είναι γεμάτη από ανθρώπους που πιστεύουν υπερβολικά στον εαυτό τους και από ανθρώπους που πιστεύουν ελάχιστα σε αυτούς.

[Ας πιούμε σε αυτούς]

Οι πρώτοι πίνουν το αίμα των άλλων, οι δεύτεροι τρέφονται από τις πληγές τους.

Είναι άδικο να βρίσκεις σπίτι και να μην έχεις τι να ζήσεις, όπως όταν βρίσκεις τοίχο λευκό και δεν έχεις μελάνι ή δεν έχεις ιδέα περί τίνος πρόκεισαι.

[Tο «πρόκεισαι» δεν στέκεται όρθιο χωρίς να ακουμπά στη φαντασία]

Οι λέξεις δεν έχουν δύναμη αν δεν τους τη δώσεις εσύ.

Με σένα ο κόσμος τρέχει με πιο γρήγορες ταχύτητες ώστε και πάλι να καταφέρεις να ζεις το παρόν και να μη γίνεσαι από το παρελθόν σου.

Να μη νομίζεις ότι όλα έχουν τελειώσει όταν περνάς έξω από μια κρεπερί και σκέφτεσαι ότι έτσι όπως άνοιξε, έτσι και θα κλείσει.

Και να μην εκνευρίζεσαι όταν σε λένε σοβαρή και μελαγχολική. Αν αυτό είσαι, αυτό πρέπει να γίνεις.

Άλλος ορίζει την ποιότητά σου. Έχεις ελάχιστη ελευθερία κίνησης και με τα νήματα στα πόδια πρέπει να πορευτείς.

[Κι αν πέσεις, επιβάλλεται να σηκώσεις το χέρι σου και να μαστιγωθείς]

Υπό τους ήχους του:

(Photo: deviantart/ birazhayalci)

Πιο Μεγάλη Παρασκευή

Την πιο Μεγάλη Παρασκευή μας δεν την έχουμε ζήσει ακόμα.
Το ‘χει μαντέψει ο ποιητής.
Πατάω πτώματα για να σε βρω απόψε.
Σώματα περιφέρονται σε μια πόλη αναμονής.
Η ουρά είναι τεράστια.
Είμαι το νούμερο που προηγείται.
Αν με πολλαπλασιάσεις με το εκατό,
θα καλέσω την Αστρονομία.
Υπάρχει κάπου ένα αστέρι που περιμένει ακατοίκητο.

Το πιο μεγάλο αστέρι μας δεν το έχουμε κατοικήσει ακόμα.

Υπό τους ήχους του:

(photo: Deviantart/ AdventureIsOutThere)

Ανάγκη τρέμουσα

Δεν είναι τρομακτικό το πόσο χρειαζόμαστε τους ανθρώπους; Το διαπιστώνεις κάθε μέρα στο δρόμο. Κοιτάζεις, παρατηρείς, λυπάσαι για αυτούς, γελάς μαζί τους, κάτι λένε, κάτι θα σκεφτείς, όλο και κάποια ανάμνηση θα ανασυρθεί και ύστερα θα θέλεις να πας και να γράψεις κάτι υπό τους ήχους του Λέοναρντ Κοέν. [Επίσης τρομακτικό είναι το πόσο χρειαζόμαστε τον Κοέν αφού έχει πια φύγει]. Γράφω και θα έπρεπε να σκέφτομαι το τσάι δίπλα μου που θα κρυώσει, αλλά εγώ σκέφτομαι πόσο χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον, πώς χρωματίζουμε με την παρουσία μας, πώς αποχρωματίζουμε με την απουσία μας και πόσο μεγάλη ευλογία είναι να ξερνάς λέξεις και πάντα να χρησιμοποιείς αυτό το ρήμα για την παραγωγή τους και πως στην αυτόματη γραφή, καμιά φορά από λάθος, η «ευλογία» γίνεται «ετυμολογία» και το «ρήμα» γίνεται «ρήγμα», αλλά υποθέτω ότι έτσι είναι οι λέξεις, όπως και οι σχέσεις, εύθραστες, χρειάζονται ένα χάδι, ένα βλέμμα, κάτι ζεστό που να πηγάζει από μέσα και ας χάσκει ο Κορτάσαρ πως η τρυφερότητα είναι μια οντολογική γρατζουνιά.

Υπό τους ήχους του:

(φωτό: Deviantart/ StineJ)

Ποτέ μη λες κάποτε

Τις πιο ωραίες ιστορίες μας τις ξεπουλάμε στο facebook. Κάποτε ήμασταν ρομαντικοί, κάποτε μπαίναμε εδώ και αφήναμε τα σπλάχνα μας. Ύστερα επιστρέφαμε να τα διαβάσουμε ξανά και να τα βάλουμε για ύπνο. Βρίσκαμε τους ήρωες μας στα λεωφορεία και στα τρένα. Τώρα αγοράσαμε αυτοκίνητα και πετάμε Θεσσαλονίκη - Αθήνα με πτήσεις που διαλαλούν ξυστό και αρώματα. Κάποτε θέλαμε την παιδική μας ηλικία πίσω. Τώρα βιαζόμαστε να πνιγούμε μέσα στις ευθύνες, λες και έτσι βαφτίζεσαι ενήλικος. Πιστεύαμε, ελπίζαμε, βγαίναμε στους δρόμους και είχε νόημα. Ένα κάποιο νόημα και ένα ηλιοβασίλεμα με μπύρα στο χέρι που ήταν αρκετό. Λέγαμε ''εγώ ποτέ δεν θα''. Τώρα λέμε ''ποτέ μη λες ποτέ'' και όλα τα κλισέ που μας τάιζαν οι γονείς μας για να μεγαλώσουμε.

Κάποτε αυτό το κείμενο θα είχε περισσότερες λέξεις.

Τώρα η σάρκα είναι πρόθυμη, αλλά το πνεύμα ασθενές.

Photo: oO-Rein-Oo | Deviantart.com

Ένα κάθε καλοκαίρι στην Αλόννησο

Θα έβαζα ένα χρόνο στον πάγο για τρεις μέρες στην Αλόννησο.

Για να δω την Παλιά της Χώρα από το πλοίο ακόμα, μια υπόσχεση σε υψόμετρο. Για να ξαπλώσω στην σκιά των βράχων της, να μου πάρουν την ανάσα τα γαλαζοπράσινα νερά της, να πρηστούν τα χείλη μου από το αλάτι τους.

{- γιατί έχεις τόσο μεγάλα χείλη; - για να σε φιλάω καλύτερα}

Για να πιω κοκτέιλ του Καμύ, του Καβάφη και του Κάφκα σε ένα σύμπαν από ράφια με βιβλία. Για να πιω – ένα άλλο βράδυ, εκείνο το βράδυ – βινσάντο και προσέκο κάτω από ένα δέντρο με τη φωνή της Billie Holiday. Για να σταματήσω να πίνω και να χαθώ στα στενά της και να φωτογραφίσω τις λωρίδες από φως. Για να βγω από το σκοτάδι. Για να χαζέψω χειροποίητα κοσμήματα, χειροποίητα σουβενίρ, κάδρα με ονόματα, μπλούζες με μεσογειακές φώκιες, εμαγιέ κούπες και πόστερ από παλιές ταινίες. Για να διαβάσω επιγραφές στα μαγαζιά σε άπταιστα ιταλικά.

Για να φωνάξω τις γάτες με ονόματα που θέλω και αυτές να γυρίσουν. Για να έρθουν στα πόδια μου, να απαθανατίσουμε τη στιγμή. Για να δω τον ήλιο να δύει από το Χαγιάτι. Για να γευτώ φρέσκο τόνο και φρέσκο καλαμάρι με τις βάρκες απέναντι και τις αιώρες επάνω τους. Για να ζηλέψω έναν ανεμόμυλο και ένα σπίτι.

Για να νιώσω ζωντανή. 

Να το βάζεις στα πόδια

Να πότε αποκτάς την ανεξαρτησία σου. Όταν αφήνεις μέχρι και τα ταξί να σε προσπεράσουν. Ή όταν τα προσπερνάς εσύ. Όταν κάνεις road trip με τα πόδια. Βασίζεσαι στα μέλη σου. Διαμελίζεσαι. Συναρμολογείσαι. Περπατάς. Φτου κι απ’ την αρχή. Κοφτά βήματα, όπως και οι προτάσεις. Το λιμάνι σε βγάζει στη Λαγκαδά. Συνήθως σε βγάζει σε κάποιο νησί αλλά δε βαριέσαι. Βαριέσαι, για αυτό περπατάς. Το βάζεις στα πόδια. Πόσο παρεξηγημένη φράση. Αφού πραγματικά βάζεις τη δύναμή σου στα πόδια, ποιος της έδωσε αρνητικό πρόσημο; Κάποιος που θα μπορούσε να οδηγήσει αυτοκίνητο. Ή κάποιος που θα είχε στην κατοχή του ένα. Μια κυρία με άσπρο σάλι και μαύρα πέδιλα περπατούσε κι αυτή. Κρατούσε από το χέρι έναν κύριο με γυαλιστερές φόρμες. Δεν ξέρω πού πήγαιναν. Ήταν μεσάνυχτα και περπατούσαν. Μόνο αυτό ξέρω. Το ξέρω γιατί το είδα, έτσι είναι η ζωή. Βλέπεις, ζεις, μαθαίνεις. Εκτός αν έχεις αυτοκίνητο.

Φωτό: deviantart.com

Τέσσερα λιπογράμματα για τη νύχτα

Χωρίς «ο»

Η νύχτα εξαντλεί
ερημώνει κι ερημώνεται
μέχρι να σε καταλάβει ημέρας φως
θα σε έχει ήδη καταπιεί
ιδρώτας, άλμη των βλεφάρων.

Χωρίς «κ»

Τα βήματά μου
τελούν υπό την προστασία σου
αδηφάγα ηχεία σε στοές
μένουν χωρίς θύμα.
Σε άφησα ποτέ να μάθεις
πως όλα τα φώτα
σβήνουν με την παρουσία σου;

Χωρίς «π»

Είναι ένα αστέρι
είναι μια ευχή
κρίσιμη η κατάσταση
στην εντατική τ' ουρανού
θερίζει στους αιθέρες ο θάνατος.
Είναι μια ευχή
για ένα αστέρι
σβήνει και χάνεται
κρατάς μιαν ανάσα
και λες ευτυχία
υγεία, λεφτά
με άλλη σειρά
βρώσιμη και θνητή.
Τάζεις στο μέλλον
τρεμάμενες χάρες
στο σώμα ενός νεκρού.
Ας είναι κι αστέρι.
Η αμαρτία είναι όλη δική σου.

Χωρίς «α»

Τις ώρες πίνεις πριν έρθεις
ο χρόνος ρέει στις φλέβες σου
κόκκινος, όπως η πόλη
όπως η οργή που τρέχει στους δρόμους.
Η μέθη σου έχει λεπτοδείκτη.
Τρέμω στη σκέψη
πως το όνειρο νωρίς σε ξημερώνει.

Απονενοημένος απολογισμός

2015. Δύο ανάσες πριν το τέλος. 

Είναι ένα μπαρ που έχει το όνομα ενός θηλαστικού. Είναι τα χαμηλά φώτα και τα ποτά σε χαμηλά ποτήρια. Οι άνθρωποι σχηματίζουν κύκλους, μηρυκάζουν τις παρέες τους. Μιλούν μεγαλόφωνα, γελάνε, αγγίζονται. Όλα κυλούν κατά γράμμα. Τους βλέπω με την άκρη του ματιού μου. Το ουίσκι μου έχει δυο πάγους. Δε θα μάθω ποτέ γιατί επιπλέουν. Ίσως γιατί αγωνίζονται ενάντια στη μοίρα τους μέχρι τέλους. Μέχρι να επιστρέψω θα έχουν ήδη λιώσει. 

Τα πλακάκια στο μπάνιο είναι ορφανά από αισθητική, αλλά έχουν πολλά χρώματα. Μολυβί, λαδί, πορτοκαλί, κίτρινο και η αλληλουχία συνεχίζεται. Στηρίζω το βάρος μου σε μια κρύα συστάδα τους. Ξεκουράζω τη χρονιά που περνά στο παρελθόν. Τραβώ το χαρτί, ασελγώ πάνω στη διαθεσιμότητά του, σχηματίζει βουνό στο πάτωμα. Η πόρτα χτυπά. «Άλλος» κι ας μην επιτρέπονται οι άντρες. Καταπίνω το κλειδί και εξαφανίζομαι.

2015. Μία ανάσα πριν το τέλος. 

«Αν κάτι με παρηγορεί 

Για όλες τις τύψεις μου 

Είναι ότι θα φύγεις 

Χωρίς καμιά υποψία τύψης

Για κάτι που ίσως μου είχες κάνει».

Κάθομαι στο πάτωμα και αρπάζω το πρώτο βιβλίο που βρίσκω μπροστά μου. Γεμίζω κρασί το ποτήρι, να κατέβουν οι λέξεις γουλιά τη γουλιά. Αυτές που γράφτηκαν γιατί οι άλλες που μένει να ειπωθούν, πάει, σώθηκαν. Τύψεις και παρηγοριά κόβουν το νήμα τελευταίες σε μια χρονιά που αποδείχθηκε απάτη. 

Έξω σκάνε πυροτεχνήματα και μέσα η ποίηση. Έξω ο κόσμος υποδέχεται χαρούμενος τους πόνους που δεν μπορεί ακόμα να προβλέψει. Μέσα η σιωπή καταδικάζει τα δευτερόλεπτα σε αιώνες. Στέκεσαι απέναντι ανέκφραστος, σαν πάγος που επιπλέει και δε θα μάθω ποτέ το γιατί. Μια φωνή τραγουδάει πως έχουμε πόλεμο χαρακωμάτων. 

2016. Ο καθένας μας πια θα είναι για τον εαυτό του. 

Υπό τους ήχους του:

Φωτό: Kaslito

Να 'ναι Σεπτέμβρης

Να παίξουμε ακόμη ένα παιχνίδι. Να στραγγίξουμε το παιδί που ζει μέσα μας. Να διαλέγεις εσύ ένα τραγούδι. Να διαλέγω ύστερα κι εγώ. Να ψηλαφίζουμε τους στίχους, να διπλοκλειδώνουμε τις ανάσες μας μήπως και αποδράσουν. Να με ψάχνεις στο «cd που είχες κρατήσει άθελά σου». Να σε βρίσκω στον «έρωτα που βάσανα μοιράζει». 

Να αφηνόμαστε στην επιείκεια της σιωπής. Να τυλιγόμαστε στο σκοτάδι που λειαίνει τις (α)γωνίες. Να κοιτάζω τα στοιβαγμένα ρούχα από μέρες που απουσίαζα. Να μαντεύεις πού τα μάτια μου προσαράζουν. Να θεμελιώνομαι στα σεντόνια που είναι εκατό τοις εκατό από τη μυρωδιά σου. Να σκοντάφτει ο λογισμός σου σε αρχέγονες αμφιβολίες. 

Να ακούω καθημερινότητα στον επάνω δρόμο και να θυμάμαι πώς αν ήμουν βήμα, θα ήμουν δοκιμαστικό. Να δένεις μια τρίχα από τα μαλλιά μου στα δυο σου δάχτυλα, να την κινείς ρυθμικά εκεί που συναντιούνται οι δείκτες.

Να’ ναι σαν να υφαίνεις την ίδια τη ζωή. 

*Υπό τη διακριτική παρουσία:

Ερωτικά παραληρηματικό

Τη μέρα που ήρθα και σε βρήκα τα μάτια σου ήταν καρφωμένα στα χαλίκια. 

Έψαχνες ανάμεσά τους να βρεις σφηνωμένες τις λέξεις που δεν μπορούσες να πεις. 

Ένα πετραδάκι γλίστρησε στο παπούτσι μου, το ανεπαίσθητό μου «αχ» σήκωσε το βλέμμα σου και τινάχτηκες να με προστρέξεις. 

«Όλα καλά» σου είπα, «θέλω να είσαι καλά» μου είπες και εκεί που το φεγγάρι τόνιζε την περισπωμένη των χειλιών σου, τα σφάλισες με οξεία αναταραχή και μ’ άφησες με ένα χαρτί στη χούφτα. 

Το άσπρο σύννεφο που άφησε πίσω το απότομο φευγιό σου, με εμπόδιζε να διαβάσω καθαρά το γράμμα που κι εκείνο άφησες πίσω και έτσι γύρισα στο κρεβάτι μας, πίσω κι εγώ, να σε περιμένω για να σου φωνάξω με θυμό που πάλι ξέχασες ότι είμαι αλλεργική στην σκόνη.  

Εργασία #1

Ευχή και κατάρα

Οι ποιητές του κόσμου έχουν ξοδέψει τόνους μελάνης υμνώντας τον έρωτα και πάλι, στέκονται αμήχανα αιώνιοι μπροστά στη σύλληψη του δικού σου νου.

«Είσαι ευχή και κατάρα», είπες.

Οι τόποι μας είναι περιορισμένοι. Οι δρόμοι, τα ατμοσφαιρικά μπαρ, τα δυο εν κινήσει τετραγωνικά σου κι όμως, ο λόγος σου ρέει σαν παγωμένο ποτάμι στα έγκατα του Αυγούστου.

«Μερικές φορές νιώθω πως είσαι ευχή και κατάρα μαζί».

Πόσες φορές δεν αναρωτήθηκα αν παρακολουθώ τη ζωή μου αντί να τη ζω; Κάθε φορά, η ίδια απάντηση: οι σιωπές μου αντιδικούν με τα λόγια σου.

«Αυτό ήταν το ωραιότερο πράγμα που μου έχουν πει ποτέ».

*photo: BlotoAngeles, deviantart.com 

Αναφαιρετικά.

Μακάρι να μη σ’ αγαπούσα.

Όχι γιατί με πλήγωσες αλλά επειδή ξέρω πως ποτέ δε θα με πληγώσεις.

Τα δάκρυα αυλακώνουν το δέρμα μου αναίτια, χωρίς κανένα τραγικό συμβάν να ρέει στη σύνθεσή τους.

Μου λείπουν τα γεγονότα που θα με έκαναν να σε μισήσω.

Ο κόσμος γύρω καταρρέει γερνώντας γύρω από τον εαυτό του και εσύ είσαι ένα δικαίωμα αναφαίρετο δίπλα στο μαξιλάρι μου.

Ποιος νομίζεις ότι είσαι;

Σε μισώ που ξέρω ποιος είσαι.

Γράμμα στο(ν) άγνωστο νoημα(τοδότη)

Αγαπημένο μου/ Αγαπημένε μου,

ποτέ δε μου έλειπες περισσότερο. Οι επιθυμίες μου είναι καιρό τώρα νεκρές κι οι στόχοι μου ακόμα άγραφοι. Τριγυρνώ σκοπίμως άσκοπα ψάχνοντας στα σκουπίδια ένα κομμάτι από την ταυτότητά μου. Βρίσκω μόνο στάχτη και φλούδες από φρούτα. Δε ξέρω γιατί αλλά το γκρι ταιριάζει με τα έντονα χρώματα όπως η ζωή μου με τη δική σου. Μόνο που εμείς δε συναντιόμαστε ποτέ. Μονάχα με εγκαταλείπεις με βία αξιομνημόνευτη.

Τώρα σε θέλω. Αν δεν έρθεις τώρα, να ξανάρθεις ποτέ.  Εκεί θα με βρεις, στο εκεί και στο ποτέ, να παραφράζω ό, τι παρθένο βρίσκω στο δρόμο μου για να διαιωνίζω τις εμμονές μου.

Υ.Γ.: Οι καθρέφτες που μοιάζουν τη μάνα μου είναι θαμμένοι στην πίσω αυλή. Πρόσεχε μην πατήσεις τους φόβους.

Αιώνια θύμα σου

photo: Arthur Tress

Τα Πουκάμισα.

Δεν άλλαζε τους άντρες σαν τα πουκάμισα. Άλλαζε τα πουκάμισά τους. Έκλεβε ένα από τον καθένα την μέρα που έκλεινε οριστικά την πόρτα πίσω της. Τα φύλαγε στο συρτάρι των διαλυμένων σχέσεων. Μύριζε τα δανεισμένα χρόνια της στα ανακατεμένα αρώματα, σαν άλλη ηρωίδα του Πάτρικ Ζίσκιντ. Τα φορούσε και χόρευε ουρλιάζοντας στις ταράτσες του ύψους και τους βάθους της.

Δεν άλλαζε τους άντρες σαν τα πουκάμισα. Άλλαζε τα πουκάμισά τους.

Και κανείς δεν μπορούσε να πιάσει πέτρα στο χέρι του.

Fainted twice - Lotte Kestner

Ο έρωτας στα χρόνια της παντιέρας

Θα σου βγάλω τις λέξεις τρίχα τρίχα.

Θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σου. Αυτό θα διαβάσεις.

Ένα κείμενο ξεριζωμένο από τα μαλλιά, ξεριζωμένο και μ’ απαρχή τον τίτλο του. 

Π α ρ α φ ρ ά ζ ο ν τ α ς 

Τα χρόνια της χολέρας πέρασαν,

Τα χρόνια της παντιέρας έρχονται. 

Π α ρ α κ μ ά ζ ο ν τ α ς

Στην ειλικρίνεια συμπεριλαμβάνεται και η ευκρίνεια

ή οι μπαταρίες δεν δωρίζονται με τη συσκευασία;

Όχι, τα δώρα δεν δωρίζονται.

Κι εγώ σε σένα, εσύ σε μένα;

Ποιος αχάριστα μας χάρισε ξεχνώντας τις μπλαβιές γραμμές μας;

ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟ ΚΑΛΥΜΜΑ

Έκαστος στο είδος του και τέλος. 

Ζ ώ ν τ α ς 

Στο διακείμενο τώρα.

«Να ξέρεις τα πάντα σημαίνει ότι συγχωρείς αλλά όχι ότι αγαπάς. 

Για να αγαπάς, αρκεί να ξέρεις πολλά». 

Ναντίν Γκόρντιμερ / Ο ύστερος αστικός κόσμος

Ζάχαρη άχτι.

Εκείνο το ξαγρυπνισμένο πρωινό πάνω στο κύμα
δεν είχαμε προλάβει να βρέξουμε το ξερό το στόμα μας
ούτε με μια γουλιά καφέ
πικρού, όπως τον πίναμε
χωρίς ζάχαρη άχτι.
Ακούγαμε μαύρα πουλιά
να κράζουν αδικοχαμένο το μέλλον
τσιμπώντας δάκρυα από επικίνδυνα ρή(γ)ματα.

Εκείνο

το

πρωινό

μεταμορφώθηκε σε άνοιξης απόγευμα,
έγινε χρυσαλλίδα.
Ένα βήμα πριν το πέταγμα
ένα δέρμα πριν κάτι το ελευθερότερο
κι από την ίδια την επαναστατημένη πεταλούδα.

Εγώ και εσύ άχτιστοι.
Λίγο το 'χεις;

Κύκλου τέλος.

Πριν από μερικές μέρες πήρα το πτυχίο μου. Μέσα σε μια ώρα τελείωσαν πέντε χρόνια. Ο τόπος γέμισε φωτογραφικά φλας, ευχές, καλοσιδερωμένα πουκάμισα και αρωματισμένα υφάσματα. Υπογράψαμε το Χαρτί και δίπλα στεκόταν το Ευαγγέλιο. Ορκιστήκαμε σε ένα θεό ζητώντας του να είναι «εν τω βίω βοηθός», αλλά κατά βάθος παρακαλώντας να γυρίσει το χρόνο πίσω. Καθηγητές και Πρυτάνεις μίλησαν με βάση τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Τις ήξερα και μπορούσα να φιλτράρω τα λόγια τους. Σε έναν αξιοκρατικά καμωμένο κόσμο κάτι τέτοιο θα ήταν σημαντικότερο από ένα πτυχίο δημοσιογραφίας και η Ανθή Σαλαγκούδη δεν θα έκανε εκπομπή στην ΕΡΤ. 

Δεν έχω ξέφρενες και μεθυσμένες μνήμες από τη φοιτητική ζωή μου αλλά δε λυπάμαι. Χαίρομαι που η σχολή στάθηκε η αφορμή για να προσδιορίσω τη σχέση μου με το χαρτί και τη μυρωδιά του. Μια σχέση συγκρατημένου πάθους. Ήμουν φοιτήτρια όταν, πίνοντας ένα φυσικό χυμό στα γραφεία των «Διαδρομών» και κοιτώντας μια τον πίνακα στον τοίχο απέναντι και μια τα δάχτυλα της Ξανθιάς με το άσπρο πουκάμισο να οργώνουν το πληκτρολόγιο, συνειδητοποίησα ότι εκεί θα μπορούσα να ανήκω. 

Και τα χρόνια πέρασαν. Έμαθα πολλά και άφησα να γλιστρήσουν από την προσοχή μου και άλλα, πολύ περισσότερα. Κυρίως, κατάφερα να ξεχειλώσω τους ορίζοντες μου και αυτό είναι το πιο βαθύ, το πιο σπουδαίο. Έτσι θα πηγαίνει από δω και πέρα, σχεδόν αυτόματα. Με αυτόν τον τρόπο θα πορεύομαι, ακόμη και όταν δυσκολεύομαι να γράψω, όπως τώρα με το άσπρο χαρτί να γίνεται καθρέφτης όπου βλέπω μόνο το πρόσωπό μου, που λέει και η Καραπάνου στον Υπνοβάτη της. 

Υ.Γ: Ο καφές στα γνώριμα μέρη ήταν για ένα ψίχουλο από εκείνη την οικεία ενέργεια που μου έδινε την ώθηση να τερματίσω τη σχολή σαν έναν κύκλο που καιρός του ήταν να κλείσει. 

«Ο νεκρός θ' ανυψωθεί από την πηγή».  

Κ. Βήτα

Μετά την κατηφόρα

«Στην αρχή ο κόσμος με άφηνε κατάπληκτο. Κι εγώ κοίταζα γύρω κι έλεγα «Τι είναι όλα αυτά!». Και μετά ρωτούσα, «Ποιος είμαι εγώ;», κι έμενα κατάπληκτος όταν ανακάλυπτα τον εαυτό μου. Και με γέμιζε ο κόσμος, και με γέμιζε ο εαυτός μου, κι ένιωθα την ανάγκη να το πω, να το φωνάξω. Αλλά σε ποιον; 

Σ' εμένα για μένα και μετά για τους άλλους.

Όμως, το «Ποιος είμαι εγώ;» είναι μια πολύ προσωπική ερώτηση. Μπορείς να την απευθύνεις μόνο στον εαυτό σου. Ένα μοναχικό άτομο κάνει ερωτήσεις σ' ένα απρόσωπο σύμπαν. Μετά από το «Τι είναι όλα αυτά!» και το «Ποιος είμαι εγώ;» αναπόφευκτα έρχεται το ερώτημα

«Τι γυρεύω εγώ εδώ, περιστοιχισμένος απ' όλα αυτά;».

Αυτό το ερώτημα είναι σαφώς ελλιπέστερο. Δεν είναι και τόσο μεταφυσικό, είναι περισσότερο πρακτικό, ιστορικό. Όμως, ήδη, στην προηγούμενη κατάπληξη υπήρχε μια αόριστη αίσθηση απειλής, γιατί και ο κόσμος και ο εαυτός μου με ανησυχούσαν και με γέμιζαν τρόμο. Έτσι ξεκινά η ζωή μας. 

Είναι γοητευτική όσο ισχύουν τα ερωτήματα. 

Μετά, όταν παύεις να θέτεις ερωτήματα, έχεις αρχίσει να κουράζεσαι». 

Το Παιχνίδι της Σφαγής, Ε. Ιονέσκο

Δε ρωτάω. Εδώ και καιρό. Αφήνω τις ώρες μου να κυλάνε στο πάτωμα σαν χαραμισμένο κόκκινο κρασί. Με όλη τη σημειολογία των λέξεων, όπως επιτάσσει ο Ιονέσκο. Και προσπαθώ να γράψω, να απελευθερωθούν τα κακά πνεύματα μέσω των δαχτύλων μου. Και το μόνο που καταφέρνω είναι μερικά γρατζουνίσματα, κανένα ποτάμι σαν άλλοτε. 

Εκείνες οι ευτυχισμένες μέρες που το φώναζα πρώτα για μένα και μετά για τους άλλους. Τόσο γεμάτη από όσα έχτιζα μέρα με τη μέρα. Κανένας δεν ήταν ικανός να μου τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια. Μόνη μου το ύφαινα και με κρατούσε ζεστή και ζωντανή. Προσπαθώ να φυτέψω στο κεφάλι μου την απόλυτη ιδέα των ημερών που έφυγαν και των υπολοίπων που έρχονται: τόσοι και τόσοι άνθρωποι αποχωρίστηκαν την καθημερινότητά τους. Πολλοί από αυτούς ένιωθαν να είναι ο εαυτός τους μέσα σε αυτήν, απαντούσαν με ευκολία στην ερώτηση «Ποιος είμαι εγώ;». 

Τώρα αυτή η ερώτηση δεν τίθεται καν. Έχουμε αρχίσει να κουραζόμαστε. Έχουμε ήδη κουραστεί αλλά είμαστε πολλοί. Κάπου δεν πρέπει να μας οδηγήσει αυτός ο δρόμος; 

Ορίστε. Ήδη μια ερώτηση.

Πίνω στον ουρανό του 2013 μετά την κατηφόρα. Ας πιούμε μαζί.

Αθήνα. Μια συρραφή.

Πρώτη έρχεται στο μυαλό μου η λέξη «ισορροπία». Να μάθω να ισορροπώ στις τεντωμένες από νεύρο κι απελπισία φλέβες μου, να μπορέσω να προχωρήσω λίγο παρακάτω. Από το κενό, λιγάκι παρακάτω.

Άνθρωποι τυλίγονται με κουβέρτες και κοιμούνται σε πολυσύχναστους δρόμους γύρω από την πλατεία Συντάγματος. Κοντά σε μπαράκια που υποθέτω πως σερβίρουν ζωή που συνεχίζεται.

Πώς;

Αστυνομία παντού. Χρήματα του δημοσίου που καβαλικεύουν τα δίκυκλα και επιτηρούν τις ύποπτες φάτσες. Το κοινωνικό κράτος απουσιάζει. Εκείνος ο Άγιος της Coca Cola με την κόκκινη στολή και τα άσπρα γένια θα μπορούσε να φέρει μια κρατική υπηρεσία που θα πλησιάζει κάθε άστεγο, θα ακούει με προσοχή την ιστορία της ζωής του και θα προσπαθεί να αξιοποιήσει την παραμικρή του ικανότητα.

 Όχι. Η Αγία Τρικομματική Κυβέρνηση λέει όχι.

Προσπαθώντας να ισορροπήσω, φωτογράφισα τους διψασμένους για αλλαγή τοίχους. Λυτρωτική διαδικασία. Εκείνος ο ιστορικός του μέλλοντος, που όλοι τον περιμένουμε να μελετήσει τα αδιέξοδα, θα έχει πολλά γραμμένα κλάματα να χρησιμοποιήσει στην έρευνά του.

«Ποιος φόβος κλαίει κι είν’ έτσι γλιστερό ό, τι αλλάζει;» Κ.Δ