Είναι τόσο δύσκολο να οργανώσω τις σκέψεις.
Είναι τόσο δύσκολο να τις αποτυπώσω.
Είναι τόσο δύσκολα όταν για κάποιους άλλους είναι όλα τόσο εύκολα.
Πονάει όταν παρακολουθείς τον κόσμο σου να γκρεμίζεται.
Βιάζομαι. Βι ά ζο μαι.
Πονάει να είσαι άθελά σου κομμάτι μιας παρακμής.
Αντε και παρακμηθείτε.
Polyphonies of the Present: The Pulse of Almada Festival
-
As I have done in recent years, this July (2025) I returned once again
to Almada, drawn not only by the calibre of its annual festival, one of
Portugal’...
3 σκέψεις:
πόσο συμφωνώ μ' αυτό το ποστ.
πόσο..
Σε περίμενα..
αλλά δεν το περίμενα..
...μερικές φορές γράφεις
και κόβεις σαν ξυράφι,
ίσια και βαθιά ...
Αν ήσουν βιβλίο σήμερα, θα ήσουν
* Η ζωή είναι αγρίως απίθανη *
Μαργαρίτα Καραπάνου .
Σίγουρα ναι...
Δημοσίευση σχολίου