Πιο αληθινό κι από τα αληθινά.

«Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
Ίσως βρούμε ένα σπίτι για να μείνουμε
ένα τόπο να ζήσουμε και να πεθάνουμε
μιλώντας σε κάποιον που έχει πεθάνει
σε χιονισμένα τοπία, σε δέντρα από μελάνι
ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση
προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση
στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου
στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου». 

Plastic Flowers: Το μέλλον μυρίζει πλαστικό*

Στο παραμύθι που ακολουθεί, ο Γιώργος και ο Τίμης, δυο φίλοι από τη Θεσσαλονίκη, αποφασίζουν στα είκοσί τους χρόνια να δημιουργήσουν μια μπάντα. Της δίνουν το όνομα «Plastic Flowers» και ξεκινούν συνεργασία με την πορτογαλική εταιρεία «Cakes and Tapes». Το συγκρότημα κυκλοφορεί τα ατμοσφαιρικά του κομμάτια με τη στήριξή της ενώ λίγο αργότερα καταλήγει σε ένα σόλο project του Γιώργου. Τώρα πια, το ανανεωμένο και πιο συμπαγές σχήμα περιμένει την κυκλοφορία του δεύτερου υλικού του και τις live εμφανίσεις του χειμώνα.

Μια φορά κι ένα καιρό, η εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου για καλλιτεχνική έκφραση οδηγούσε στη δημιουργία. Για το καλό όλων μας, αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει. Ακόμη και τώρα, ακόμη και στη Θεσσαλονίκη. Τουλάχιστον, το παράδειγμα του Γιώργου Σαμαρά αυτό αποδεικνύει. Ο φοιτητής της Γερμανικής Φιλολογίας του Αριστοτελείου ασχολείται με τη μουσική εδώ και τρία χρόνια, δηλώνει αυτοδίδακτος και τον Απρίλη του 2010 ίδρυσε τους «Plastic Flowers», μαζί με τον καλό του φίλο, Τίμη Χαρίση.

«Το σχήμα γεννήθηκε επίσημα στην Αγγλία όταν πήγα να συναντήσω τον Τίμη στο Μπέρμινχαμ, όπου και σπούδαζε. Το συζητήσαμε και αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε ηχογραφήσεις, ο δίσκος ήταν ήδη στο μυαλό μας. Ήξερα ότι αυτό που ήθελα ήταν να φτιάξω μια ορχηστρική μπάντα, έχοντας προσανατολισμό από την ηλεκτρονική μουσική που άκουγα πολύ αλλά και από κλασικές επιρροές». 

Χρειάστηκαν μερικοί μήνες για να ηχογραφήσουν μόνοι τους τα έξι αγγλόφωνα κομμάτια που συμπεριλαμβάνονται στην πρώτη τους δουλειά, στο παρθενικό «Meltdown». Συνθέσεις με τίτλους που γαργαλούν τη φαντασία, όπως «Delicious Timebomb», «Japanese Vegetables» και «Town Monsters» ήταν πανέτοιμες να επικοινωνηθούν το καλοκαίρι του 2010. Σύντομα, η πορτογαλική εταιρεία «Cakes and Tapes» ανέλαβε την προώθηση του διδύμου και την κυκλοφορία των τραγουδιών με τη μορφή της παλιάς γνώριμης και αγαπημένης κασέτας.

«Για μένα, η συνεργασία με τη συγκεκριμένη εταιρεία ήταν σωτήρια. Έκανε τα απαραίτητα για να αρχίσει να γίνεται η μπάντα γνωστή σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πράγμα που δεν θα μπορούσαν να πετύχουν οι ελληνικές εταιρείες που δεν έχουν προσαρμοστεί ακόμα στα δεδομένα της Ευρώπης. Η μουσική μας κυκλοφόρησε και δωρεάν στο διαδίκτυο και σε μορφή κασέτας, για όσους αγαπούν την vintage κατάσταση. Καταφέραμε να μπούμε κατά καιρούς σε μεγάλες playlists μαζί με μεγάλα ονόματα της διεθνούς μουσικής βιομηχανίας. Ακόμη και πρόσφατα, συμπεριληφθήκαμε σε αντίστοιχη λίστα της Guardian».

Δύο. Ένα. Τέσσερα «λουλούδια» 

Οι «Plastic Flowers» ξεκίνησαν ως ένα αμιγώς recording project, πράγμα που σημαίνει ότι οι συναυλίες δεν υπήρξαν ποτέ ο στόχος τους. Άλλωστε, κάτι τέτοιο φαίνεται και στην εγκεφαλική φύση των κομματιών του «Meltdown». Οι μελαγχολικές ιστορίες που αφηγείται το καθένα και βασίζονται σε προσωπικές εμπειρίες του Γιώργου, γίνονται ευκολότερα αντιληπτές εάν κάποιος προσπαθήσει να τις αφουγκραστεί σε ένα μοναχικό και βραδινό άκουσμα ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους. Ωστόσο, το μικρόβιο των lives  εμφανίστηκε γρήγορα στο μυαλό του ως μια επιτακτική ανάγκη και τα χιλιόμετρα που τον χώριζαν από την Αγγλία και τον φίλο του, Τίμη, ήταν ένα συνεχές εμπόδιο.

«Η απόσταση με τον Τίμη ήταν τεράστιο πρόβλημα όταν θέλησα τόσο πολύ να μοιραστώ ζωντανά τη μουσική των ‘’Plastic Flowers’’ και να ηχογραφήσω και νέα κομμάτια που είχα βάλει μπρος. Κάποια στιγμή, η δυσκολία ξεπεράστηκε επειδή  οδηγηθήκαμε τελικά στο να το αναλάβω μόνος μου. ‘Έτσι έγινε και ηχογράφησα εγώ ο ίδιος όλα τα όργανα στο νέο, δεύτερο υλικό που πρόκειται να κυκλοφορήσει μετά τον Οκτώβρη». (Το νέο υλικό θα κυκλοφορήσει τελικά στις 21 Μαρτίου)

Μέσα στο καλοκαίρι του 2011, η σύσταση της μπάντας αλλάζει, γίνεται τετραμελής. Ο Γιώργος και τα νέα μέλη της δουλεύουν σκληρά για να βρει ο καθένας τον ακριβή ρόλο του στο σχήμα, για να προσαρμοστούν με επαγγελματισμό στα νέα κομμάτια που θα έχουν να διαχειριστούν σε πολλές εμφανίσεις από εδώ και πέρα.

«Το νέο άλμπουμ ξεκίνησα να το χτίζω από μουσικές επιρροές που είχα από τον Τίμη και είναι ήχος που μπορεί να παρουσιαστεί άνετα σε ένα live. Πρόκειται για ένα bedroom project, ηχογραφημένο και μιξαρισμένο στο υπόγειο και στη σοφίτα του σπιτιού μου. Ο τίτλος του θα είναι ‘’Natural Conspiracy’’ και σαφώς το όνομα έχει να κάνει με την κατάσταση που επικρατεί την τελευταία χρονιά στην Ελλάδα. Υπάρχουν, λοιπόν, και πολιτικά μηνύματα αλλά τίποτα δεν θα είναι όπως φαίνεται…».

Κοινό υπάρχει (;)

Με τα κομμάτια του «Natural Conspiracy» θα συστηθεί ουσιαστικά το σχήμα στο κοινό της Θεσσαλονίκης και με τον καιρό, σε ολόκληρη την Ελλάδα. Η μία και μοναδική τους συναυλία έως τώρα σε μαγαζί της πόλης έγινε τον περασμένο Γενάρη και δεν πήγε όπως θα ήθελαν. Η πρώτη επαφή κρίθηκε μουδιασμένη. (Ακολούθησε η εμφάνισή τους στο Residents Bar τον Δεκέμβρη)

«Η μουσική μας χρειάζεται συναυλιακές προδιαγραφές, σωστό εξοπλισμό και πολύ ακριβή προετοιμασία από εμάς. Είναι δύσκολος ήχος κι ο κόσμος ήταν διστακτικός, είναι λογικό. Βέβαια, δεν μπορώ να πω ότι εμπιστεύομαι το κοινό της Ελλάδας αλλά από εδώ και πέρα θα φανεί αν υπάρχει κοινό για μας εντός συνόρων. Δικός μας στόχος είναι να αποδείξουμε ότι δένουμε αρμονικά κι ότι είμαστε επαγγελματίες με ένα πολύ προσεγμένο performance, παρά το νεαρό της ηλικίας μας».

Ο Γιώργος παραδέχεται ότι δεν έχει συνδέσει τις εμπνεύσεις του με μέρη, με γωνιές, με εικόνες της Θεσσαλονίκης. Είναι η πόλη που γεννήθηκε, σε αυτή ζει και αναπνέει αλλά δεν υπήρξε ποτέ αφορμή για μια μελωδία του.

«Για να είμαι ειλικρινής, αν με κάτι έχω συνδέσει ποτέ τη Θεσσαλονίκη, αυτό είναι η παρακμή. Και αυτό για να αλλάξει, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε όλοι μας. Δεν λέω, ίσως σε παλιότερες εποχές, η ατμόσφαιρά της να ενέπνεε τους καλλιτέχνες μια άλλης γενιάς. Αυτό πάντως που επηρεάζει εμένα είναι οι μουσικές που έχω ακούσει ως τώρα, όλες εκείνες οι επιρροές που έχουν διαμορφώσει το χαρακτήρα μου. Αυτό είναι και το στοίχημα της μπάντας: να πάει τα ερεθίσματά της ένα βήμα παραπέρα, να εκφραστεί μέσα από αυτά και να ωριμάσει, αφήνοντας την υπογραφή της».

Αν σκέφτεται να φύγει και να μείνει μόνιμα κάποια στιγμή στο εξωτερικό; Αυτή είναι μια ερώτηση που οφείλει να κάνει κάθε συνεντευξιαστής που σέβεται τον εαυτό του. Η απάντηση είναι συνήθως καταφατική. Και αυτή τη φορά ήταν. Το παραμύθι, όμως, των «Plastic Flowers» είναι από εκείνα που έχουν αίσιο τέλος, σε όποια έδρα κι αν τα αφηγηθεί κανείς. Είναι από εκείνα που αυτοί ζουν καλά και όλοι οι άλλοι γύρω τους καλύτερα, ποιοτικότερα και με όμορφα ακούσματα για καλημέρες και καληνύχτες.

ΤΕΛΟΣ

INFO

• Ambient. Dream Pop. Post Rock. Shoegaze. Electronica. Με αυτά τα ονόματα, θα βρεις περιγραφές για τις μουσικές των «Plastic Flowers» στο διαδίκτυο. Εναλλακτικά, μπορείς απλά να νιώσεις.
• Για το όνομα της μπάντας ευθύνεται η αγάπη του Γιώργου για τους «Radiohead» και συγκεκριμένα, για το κομμάτι  «Fake Plastic Trees».
• «The single, White Walls Painted Black, flows with some artful emdroidery and shines exquisitely», έγραψε η Guardian. Άκουσέ το, μαζί ολόκληρο το Meltdown, εδώ.
• Η επίσημη ιστοσελίδα του σχήματος: www.weareplasticflowers.com

*Κείμενο: Κική Μουστακίδου. Δημοσιεύθηκε στο Pepper Magazine #11, Σεπτέμβρης 2011. 

Απο κατά σταση.

Έχω για μινιατούρα πάνω στο γραφείο μου ένα μικρό μπαούλο. Βλέπω έναν μύλο, λευκά σπίτια, μπλε παράθυρα, γαλάζια θάλασσα και φούξιες μπουκαμβίλιες. Ωδή στο ταξίδι μου στο νησί τον περασμένο Ιούλιο. Κρύβω μέσα του τις ασημένιες χάντρες που γλίστρησαν από τα παπούτσια μου σε ένα ζόρικο σοκάκι. Πρέπει να κρατάς μια ανάμνηση από αυτό που καταστρέφεται για να μπορείς να θυμάσαι ότι κάποτε υπήρχε.

Κάποτε υπήρχε αυτό το ταξίδι μου. Υπήρχαν και άλλα ταξίδια. Πολλά από αυτά τα έκανα με το μυαλό αλλά δεν με πείραζε, γιατί μπορούσα να γεννάω τη Φαντασία μου με το πρώτο γράμμα κεφαλαίο.

Σήμερα, είναι πεζό. ΕΙΔΙΚΑ ΣΗΜΕΡΑ, είναι χιλιόμετρα μακριά μου. Ταλαιπωρημένο και μακριά από τον προορισμό του.

Οι άνθρωποί μου πέφτουν για ύπνο με διαψεύσεις και ξυπνούν με τη διάψευση των χθεσινών διαψεύσεων. Δεν θα πιω άλλο ζεστό ρακόμελο στο μαγαζί του Π. γιατί αναγκάστηκε να του βάλει λουκέτο. Η Σ. σπούδασε νηπιαγωγός κι ήμουν μπροστά όταν ένας κακομαθημένος παππούς την έστειλε στον διάολο επειδή τόλμησε να αφήσει ένα διαφημιστικό φυλλάδιο στην πόρτα του για τέσσερα ευρώ την ώρα. Η Π. χαραμίζει το δεξί της χέρι ψάχνοντας στείρους αριθμούς μέσα σε αραχνιασμένους τόμους αντί να γράφει ολοζώντανες νουβέλες για ένα κοινό που τη χρειάζεται. Ο Μ., η Χ., ο Π., η Τ., η Ν., ο Λ., η Μ., ο Β. και τόσοι άλλοι, έχουν τις δικές τους ιστορίες που αν τις γράψω, ο Γ. (που πολύ αγαπώ, αλλά δεν θα με καταλάβει κι ούτε θα τον καταλάβω ποτέ) θα μου πει πως «όταν είσαι ηλίθιος, καλό είναι να σιωπάς».

Θα βγάλω τον σκασμό για τις ιστορίες των προσώπων που έχω στη ζωή μου. Στο κάτω – κάτω, στις φωλιές που έχω χτισμένες μέσα μου είναι καλά προστατευμένοι από ανεγκέφαλες επιθέσεις του τύπου «φταίει η νοοτροπία τους για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται τώρα».

Αλλά δεν μπορώ να μην έχω μιλιά για όσα συμβαίνουν γύρω μου. Κι αν πρέπει να κρατήσω μια ανάμνηση από αυτό που καταστρέφεται για να μπορώ να θυμάμαι ότι κάποτε υπήρχε, επιλέγω να κρατήσω όσα κομμάτια μου υπάρχουν ακόμα και την αγάπη μου για οτιδήποτε αγαπιέται.

Για τους κακοπροαίρετους: τα λεφτά για το ταξίδι στο νησί τα δούλεψα. Δεν πλήρωσαν ο μπαμπάς και η μαμά τις υπαρξιακές μου ανησυχίες.

Ένα αριστούργημα με δαμάσκηνα

Είναι μερικές ταινίες που τις βλέπεις με όλα σου τα κύτταρα στραμμένα στην μεγάλη οθόνη. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με το «Κοτόπουλο με δαμάσκηνα», μια ταινία που δεν κατάφερα να παρακολουθήσω στο τελευταίο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αλλά μου φανερώθηκε με όλο της το μεγαλείο στην μικρή αίθουσα του cine «Βακούρα».

Ο Νασέρ Αλί, ένας ταλαντούχος βιολιστής στην Τεχεράνη της δεκαετίας του 1950, χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του όταν το αγαπημένο του βιολί σπάει. Ανίκανος να διαχειριστεί την απώλεια, αποφασίζει να κλειστεί στο δωμάτιό του, περιμένοντας τον θάνατο να τον επισκεφτεί. Οι ημέρες που ακολουθούν ξετυλίγουν με σπιρτόζικα αφηγηματικά ταξίδια στο παρελθόν του ήρωα τα συναισθήματά που τρέφει για τη σύζυγό του, τα δυο παιδιά τους αλλά κυρίως, για μια γυναίκα που του σημάδεψε ολόκληρη τη ζωή.

Με μια σκηνοθεσία αυθεντικού γαλλικού αέρα βουτηγμένου με το κεφάλι στον σουρεαλισμό, το «Κοτόπουλο με δαμάσκηνα» είναι πράγματι ένα παραμύθι για μεγάλους. Οι πολύ καλές ερμηνείες σχεδόν περνούν απαρατήρητες μπροστά στην εξαιρετική συρραφή των στιγμών που συνθέτουν τη ψυχοσύνθεση του άκρως συναισθηματικού μουσικού.

Μιας και δεν μπορώ να διαλέξω ποια συγκεκριμένη εικόνα ή ποιο στην εντέλεια φροντισμένο φωτογραφικό κάδρο θα κρατήσω από αυτήν την γλυκιά ταινία, επιλέγω μια φράση. Μια συμβουλή που δέχεται ο Νασέρ Αλί από τον δάσκαλό του, όταν ο δεύτερος απογοητεύεται από την έλλειψη πάθους στο παίξιμο του πρώτου. 

«Η ζωή είναι ένας αναστεναγμός και αυτό τον αναστεναγμό πρέπει να αρπάξεις». Ίσως αυτό να είναι κι ολόκληρο το νόημα της ταινίας και της ζωής: η εκπνοή μιας βαθιάς ανάσας που κουβαλάει ό, τι νιώθουμε είναι και η δύναμή μας να συνεχίζουμε όταν τα πάντα γύρω μας (και μέσα μας) καταρρέουν. 

Η ξανθιά. Ο εκδότης. Η νέα εποχή*

Εκείνη είναι ξανθιά. Ξεκίνησε την καριέρα της ως μοντέλο. Δε χαμογελούσε πολύ για να μην κάνει ρυτίδες και μόλις εμφανίστηκε η πρώτη, τρομοκρατήθηκε και τον παντρεύτηκε. Δηλώνει πιστή σύζυγός του, μητέρα των παιδιών του, κριτής σε τηλεοπτικό show  και πρόσφατα, παρουσιάστρια.  

Εκείνος είναι εκδότης. Ίδρυσε στο τέλος της cult δεκαετίας του ’80 ένα πετυχημένο περιοδικό και από τότε, πιάνει χώρο στα ράφια των περιπτέρων και με άλλα έντυπα που υποδεικνύουν στη μέση νοικοκυρά να πηγαίνει στη λαϊκή με δωδεκάποντα. Σήμερα, παρουσιάζει τη δική του τηλεοπτική εκπομπή αλλά είναι και μέλος της κριτικής επιτροπής ενός τηλεοπτικού show που παρουσιάζει η γυναίκα του.

Εγώ μισώ τα ημερολόγια. Μόλις πάω να τα εμπιστευτώ και να πιστέψω ότι βρισκόμαστε στο τέλος του 2011, ανοίγω την τηλεόραση και παθαίνω πολλαπλές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Η ξανθιά χορεύει τσιφτετέλι στην εκπομπή του εκδότη άντρα της και ο εκδότης φιλάει με πάθος τη ξανθιά γυναίκα του στα παρασκήνια της εκπομπής που συμμετέχουν και οι δύο.

Η παράνοια, που θέλει να στρογγυλοκαθίσει πάνω στη νοημοσύνη μου μέχρι να της προκαλέσει ασφυξία, εξακολουθεί να μονοπωλεί τα βράδια της Κυριακής. Και τα μεσημέρια της επόμενης μέρας. Στην εποχή που ο καθένας ψάχνει να βρει τη νέα θέση του σε μια πραγματικότητα που γκρεμίζεται και είναι έτοιμη να χτιστεί και πάλι από την αρχή, η τηλεόραση γυρνά στον τόπο του εγκλήματος. Στα early 90’ s, εκεί από όπου ξεκίνησε.

Το μόνο που λείπει είναι τα μπαλέτα που πνίγονται στην παγέτα και τα πούπουλα και το μπορντό μολύβι πάνω στο κεραμιδί κραγιόν. Κατά τα άλλα, η prime time αισθητική που προωθεί αυτός ο δέκτης εξακολουθεί να μένει κολλημένη στο παρελθόν, σαν να απευθύνεται σε ένα κοινό που αποτελείται από καρικατούρες του «Ρετιρέ» και των «Μικρομεσαίων».

Δυστυχώς για όσους αγαπάνε να βουλιάζουν στον αναπαυτικό τους καναπέ απέναντι από το σύνθετο με τα σεμεδάκια, τα μπιμπελό και την μονίμως ανοιχτή τηλεόραση, η αυτοκρατορία του ντεκαπάζ έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Μπορεί, βέβαια, ένα γρήγορο ζάπινγκ να μην αποδεικνύει κάτι τέτοιο αλλά για αυτό υπάρχει ο πραγματικός κόσμος εκεί έξω. Για να του ρίχνουμε πού και πού καμιά ματιά και να βλέπουμε ότι άνθρωποι ως μονάδες και άλλοι ως ομάδες προτείνουν, δημιουργούν και εξελίσσονται ακριβώς μέσα στα χρονικά πλαίσια της δεκαετίας που τους ανήκει. Καμιά φορά, τραβάνε με δύναμη προς τα μπρος, ποτέ όμως προς τα πίσω. Γι’ αυτό, λοιπόν, (δεν) λυπάμαι που το λέω αλλά: Early 90’s, it’s too late for you!

* Κείμενο: Κική Μουστακίδου. Δημοσιεύθηκε στο Pepper Magazine #13, Δεκέμβρης 2011

One day (2011)

Μια μέρα

θα τρέξω μαζί σου στην κατηφόρα των αγρών.

Τα στάχυα θα' ναι χρυσά από ήλιο και χαμόγελο.

Εσύ σίγουρος από πάντα.

Εγώ με τα σύννεφά μου,

όπως πάντα.

Μπροστά η πόλη θα μοιάζει με τεράστια τρύπα που θέλει να μας καταπιεί.

Μπροστά η πόλη θα είναι μια τεράστια τρύπα που θέλει να μας καταπιεί.

Καθόλου, όμως, δεν θα με νοιάζει

γιατί στις χούφτες μου θα κλείνω ένα σπασμένο κουκουνάρι,

μια ποίηση

και μια μέρα.

Με λίγα λόγια, μια ολόκληρη ζωή.

Πριν. Μετά.

Δυο μέρες πριν από μια νέα χρονιά
εγώ είμαι ακόμα εγώ
με το πριν, το μετά και έναν αρκούδο
που κάποτε του ξερίζωσα την καρδιά από τις κλωστές 
χωρίς να ξέρω ότι θα συνεχίσει να ζει
μόνο και μόνο για να μου θυμίζει
ότι το πριν και το μετά
χωρίζονται από μια λεπτή, μαύρη γραμμή
που συνήθως φτιάχνεις μόνος σου
και την λεπταίνεις άλλοτε περισσότερο
κι άλλοτε λιγότερο.

ανάλογα με το πόσο αντέχεις αυτά τα δύο τόσο κοντά
το ένα στο άλλο
και το άλλο στο ένα.