Είναι μία από εκείνες τις φορές που δεν ξέρεις τι να γράψεις και όμως θέλεις να το κάνεις. Δεν ξέρω αν είναι κάποιου είδους ανωμαλία, φαντάζομαι θα συμβαίνει και σε άλλα παραλυμένα χέρια γυρω μου.
Είναι άλλο ένα Σάββατο, άλλη μια Κυριακή και θα γίνει άλλη μια Δευτέρα. Περιμένω κοιτάζοντας το ρολόι και σπρώχνω τους δείκτες να πάνε ένα βήμα παρακάτω. Να βγει ο ήλιος, να δύσει ο ήλιος. Να περάσουν οι μέρες σαν να ΄ναι σύννεφα, πουλιά και τρένα. Αρκεί να μην μένω πίσω, διαβάζοντας για την αποτυχία που διαφέρει από την επιτυχία μόνο κατά τρία γράμματα. Αρκεί να βγω μπροστά και να τα βρω αυτά τα ρημάδια τα γράμματα, να τα κάνω δικά μου. Μιας και τα δικά «μας» έχουν χαθεί από καιρό.
0 σκέψεις:
Δημοσίευση σχολίου